Het spel, de regels en de stijl
Open LinkedIn op een dinsdagochtend. U ziet er carrousels van vijf slides, emoji’s aan het begin van elke regel en, onderaan de post, het onvermijdelijke ‘En u, wat denkt u ervan?’ Tien posts verder: hetzelfde, telkens opnieuw.
Dat is geen toeval. In 1971 schreef de Amerikaanse econoom Herbert Simon dat een overvloed aan informatie tot een gebrek aan aandacht leidt. Vijftig jaar later is aandacht de munteenheid van de sociale media geworden. De platformen zetten in de kijker wat ons vasthoudt: de tijd die we bij een post doorbrengen, de reacties in de eerste uren. Wie gezien wil worden, kent dus best hun regels.
Bij AKACOM kennen we die regels en weten we ze te gebruiken. Op het juiste moment posten en het passende format kiezen, dat hoort bij ons vak. Maar we weigeren dat de regel de inhoud wordt.
Want door alles te optimaliseren, gaan bedrijven op elkaar lijken. Ze schrijven op dezelfde manier, met dezelfde structuren en dezelfde tools. De post werkt, maar men vergeet de boodschap, het bedrijf dat hem publiceerde en de mensen die het doen leven.
Moeten we het algoritme dan negeren, vraagt u zich af? Zeker niet. Maar het algoritme koopt niets. Het zijn vrouwen en mannen die onthouden wat hen interesseert of raakt.
Stap bewust buiten het kader. Behoud uw eigen toon en durf vooral een idee aan dat niet in een carrousel past. Op voorwaarde dat wat u publiceert bij u past, want een originele toets die vals klinkt, valt even hard op als een post volgens het boekje.
Eén ding is zeker: de regels van het algoritme zullen blijven veranderen. Wat wij graag vertellen, zijn verhalen die de tijd doorstaan.
Valérie Ward